PRL

01.06.2009 aktualizacja 12.09.2016

Mieczysław F. Rakowski (1926-2008)

Urodził się 1 grudnia 1926 r. w Kowalewku, w średnio zamożnej rodzinie chłopskiej.

W czasie okupacji pracował jako tokarz w Poznańskich Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego.

Po wojnie ochotniczo wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego.
Ukończył szkołę oficerów polityczno-wychowaczych w Łodzi i w charakterze oficera politycznego służył do 1949 r. w wojsku i w Powszechnej Organizacji  „Służba Polsce" .

W latach 1949-1952 oraz 1955-1957 pracował w Komitecie Centralnym PZPR.

Od 1952 r. do 1956 r. studiował w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR. W 1957 r. zakończył je doktoratem – „SPD w okresie powojennym.

Od 1951 r. działał w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich, będąc m.in. prezesem zarządu głównego w okresie 1958-1961.

W 1952 r. związał się z tygodnikiem „Polityka".  Od 1957 r. do 1958 r. pełnił w nim funkcję  zastępcy redaktora naczelnego, a w latach 1958-1982 redaktora naczelnego.

Od 1964 r. był zastępcą członka, a od 1975 r. do 1990 r. członkiem KC PZPR.

W latach 1972-1989 zasiadał w Sejmie.

W lutym 1981 r. gen. Wojciech Jaruzelski powołał go na stanowisko wicepremiera w tworzonym przez siebie rządzie. Mieczysław F. Rakowski stał się jednym z jego najbliższych współpracowników. Odpowiadał m.in. za negocjacje z „Solidarnością". Kierował także Komitetem Społeczno-Politycznym Rady Ministrów.

Uczestniczył również w przygotowaniach do wprowadzenia stanu wojennego i czynnie współtworzył politykę PZPR w pierwszej połowie lat 80.

Do historii przeszło jego burzliwe spotkanie z robotnikami Stoczni Gdańskiej w sierpniu 1983 r., m.in. z udziałem Lecha Wałęsy, podczas którego wicepremier uzasadniał politykę stanu wojennego.

W 1985 r. został wybrany wicemarszałkiem Sejmu.

W 1987 r. wszedł w skład Biura Politycznego KC PZPR. Rok później został sekretarzem KC.

27 września 1988 r. został mianowany premierem. Zadaniem jego gabinetu było przeprowadzenie zasadniczej reformy gospodarczej.

Jedną z pierwszych decyzji M. F. Rakowskiego jako premiera było postawienie w stan likwidacji Stoczni Gdańskiej. Była to decyzja precedensowa - żadna z wielu deficytowych fabryk nie została bowiem przedtem zlikwidowana przez władze PRL. Decyzja o likwidacji zakładu nastąpiła krótko po zakończeniu strajku w stoczni, który spełnił ważną rolę w wymuszeniu na władzach zgody na negocjacje z „Solidarnością". 

Kilka dni przed podjęciem tej kontrowersyjnej decyzji premier M. F. Rakowski odnosząc się do kwestii rozmów z opozycją stwierdził na konferencji prasowej: „Polaków mniej interesuje >>okrągły stół<<, a bardziej suto zastawiony”.

M. F. Rakowski był premierem do sierpnia 1989 r. W tym czasie doszło do obrad Okrągłego Stołu oraz wyborów 4 czerwca, w których PZPR poniosła klęskę.

Od lipca 1989 r. do stycznia 1990 r. pełnił funkcję I sekretarza KC PZPR.

Po samorozwiązaniu się PZPR wstąpił do Socjaldemokracji RP.

Od 1990 r. był redaktorem naczelnym miesięcznika „Dziś. Przegląd Społeczny”.

Zmarł 8 listopada 2008 r.

Był autorem m.in. „Jak to się stało” (1991) oraz „Dzienników politycznych” obejmujących lata 1958-1990. (PAP)

Wszelkie materiały (w szczególności depesze agencyjne, zdjęcia, grafiki, filmy) zamieszczone w niniejszym Portalu chronione są przepisami ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych. Materiały te mogą być wykorzystywane wyłącznie na postawie stosownych umów licencyjnych. Jakiekolwiek ich wykorzystywanie przez użytkowników Portalu, poza przewidzianymi przez przepisy prawa wyjątkami, w szczególności dozwolonym użytkiem osobistym, bez ważnej umowy licencyjnej jest zabronione.
Do góry

Walka
o niepodległość
1914-1918

II Rzeczpospolita

II Wojna
Światowa

PRL