Siostra prof. Zofia Józefa Zdybicka SJK, 2003 r. PAP Mirosław Trembecki
Siostra Zofia Józefa Zdybicka – profesor filozofii, religioznawczyni na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, studentka Karola Wojtyły – spoczęła we wtorek na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie. Należała do Zgromadzenia Sióstr Urszulanek. Miała 97 lat.
S. prof. Zofia Zdybicka była współtwórczynią powstałej na KUL Lubelskiej Szkoły Filozoficznej. Tematyka zainteresowań badawczych i wykładów, jakie prowadziła przez wiele lat dla studentów, dotyczyła przede wszystkim filozofii Boga i filozofii religii, ale też metafizyki, antropologii i etyki. Wypromowała około 100 magistrów oraz 28 doktorów. Jest autorką ponad 300 prac naukowych.
Biskup senior diecezji świdnickiej Ignacy Dec podczas wtorkowej mszy św. pogrzebowej w kościele akademickim KUL powiedział, że w trudnych czasach „zakłamywania prawdy o rzeczywistości, człowieku i religii” s. Zdybicka ukazywała ogniskową rolę religii, która przenika naukę, etykę, ekonomikę, politykę oraz sztukę.
- Prądy kulturowe przeniknięte ateizmem i laicyzmem rugują religię z kultury i prowadzą do alienacji człowieka. W ten sposób człowiek zostaje pozbawiony podstaw swojej godności, niepowtarzalności i świętości - stwierdził.
W jego ocenie, s. Zdybicka mierzyła się z ideologią komunistyczną i marksistowskim religioznawstwem. Stała się „prawdziwym heroldem prawdy, zwłaszcza prawdy o religii i religijności człowieka”. Stojąc na gruncie klasycznej filozofii religii - powiedział - miała odwagę skorzystać ze osiągnięć współczesnej filozofii, fenomenologii religii, historii i psychologii.
S. Zdybicka - stwierdził bp Dec - zwracała uwagę na integralną wizję człowieka w nauczaniu Jana Pawła II i potrafiła wydobyć z niego elementy, które ukazują religię jako podstawę wszelkiej decyzyjności w ludzkiej osobie i jej rolę w etyce, nauce, sztuce i w doskonaleniu człowieka.
Stwierdził, że badaczka opracowała cztery tezy, według których religia ma swoje nieusuwalne zakorzenienie w bycie ludzkim, jest koniecznym elementem samospełnienia się człowieka, stanowi podstawową i niezbywalną część kultury, a podmiotem aktów religijnych jest realnie istniejący Bóg.
Zdaniem bp. Deca, s. Zdybicka połączyła intelekt i serce, naukę, filozofię i życie zakonne, uczoność i świętość. Określił ją wzorem „rzetelnego, pracowitego, odpowiedzialnego człowieka nauki i rozmodlonej siostry zakonnej promieniującej dobrocią, uśmiechem, gotową do niesienia pomocy, żywo zainteresowaną i zaangażowaną w sprawy uniwersytetu i Kościoła”.
Arcybiskup, były rektor KUL Stanisław Wielgus wspominał s. Zdybicką jako osobę kochaną i szanowaną przez profesorów, studentów i siostry z jej wspólnoty zakonnej, której zdanie cenił i szanował Ojciec Święty Jan Paweł II. Mówił o jej nadzwyczajnej inteligencji, osobistej kulturze, wiedzy oraz serdeczności.
- W czasie, kiedy polskie uczelnie wyższe opanowane były przez marksizm-leninizm ona wraz z kilkunastoma filozofami z KUL i UKSW (wówczas ATK) broniła w Polsce prawdziwej filozofii, niezależnej od politycznych i ideologicznych wpływów ucząc studentów racjonalnego i obiektywnego widzenia rzeczywistości oraz autentycznej, chrześcijańskiej postawy w codziennym życiu – powiedział abp Wielgus. Dodał, że postawa i działalność s. Zdybickiej „niepomiernie wzbogacała naszą wspólnotę akademicką”.
Po mszy św. kondukt żałobny udał się na cmentarz przy ul. Lipowej, gdzie spoczęła s. Zdybicka.
S. Zdybicka urodziła się 5 sierpnia 1928 r. w Kraśniku Lubelskim. Maturę zdała w 1948 r. w Technikum Kupieckim im. A. J. Vetterów w Lublinie. W 1956 r. rozpoczęła studia na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej KUL. Jej profesorami byli m. in. o. Mieczysław Albert Krąpiec OP, Stefan Swieżawski, ks. bp Karol Wojtyła, ks. Stanisław Kamiński. Na KUL uzyskała tytuły magistra i doktora filozofii.
Pracę na KUL podjęła w 1966 r. a sześć lat później została kierownikiem nowo utworzonej Katedry Filozofii Religii. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego i stanowisko profesora KUL otrzymała w 1978 r., a tytuł profesora zwyczajnego nauk humanistycznych - w 1988 r. W latach 1984-1986 była prodziekanem Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej, a w latach 1986-1987 i 1990-1999 - dziekanem tegoż wydziału. Przez wiele lat przewodniczyła uczelnianej Senackiej Komisji ds. Kontaktów z Instytucjami Naukowymi za Granicą.
Od 1948 r. należała do Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego. W latach 1963-1983 i 2001-2007 była członkiem Rady Generalnej zgromadzenia, a w latach 1983-2003 Przełożoną Centrum Lubelskiego tegoż zgromadzenia.
Była członkinią wielu towarzystw i instytucji naukowych w Polsce i za granicą, m.in. Komitetu Nauk Filozoficznych PAN, Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, American Bibliographical Institut, Polskiego Towarzystwa Tomasza z Akwinu. Uczestniczyła też w pracach różnych Komisji Episkopatu Polski, m.in. ds. Kultury, ds. Dialogu z Niewierzącymi. Była też konsultorem Rady Naukowej Episkopatu Polski.
S. Zdybicka za swoją działalność otrzymała wiele nagród i wyróżnień, m.in. oznaczona została Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jej książka „Człowiek i religia” została wyróżniona nagrodą „Książka Roku” przez Radę Naukowa „Życia i Myśli”. W 2011 została laureatką Feniksa – nagrody głównej Stowarzyszenia Wydawców Katolickich - za „stworzenie i rozpropagowanie w świecie klasycznej szkoły filozofii religii, niecodzienne zespolenie powołania zakonnego z powołaniem uczonego-filozofa, otwartego na chrześcijański wymiar ludzkiej egzystencji oraz twórcze zaangażowanie w prace Prymasowskiej Rady Społecznej i całego Kościoła w Polsce".
S. Zdybicka zmarła w piątek w Warszawie w wieku 97 lat. (PAP)
pin/ ren/ agz/
