Opis W 1995 roku siły bośniackich Serbów, pod dowództwem generała Ratko Mladicia, zaatakowały Srebrenicę, gdzie około 40 tys. Bośniaków (Muzułmanów) znalazło schronienie w tzw. strefie bezpieczeństwa pod nadzorem ONZ. Gdy miasto wpadło w ręce Serbów 11 lipca 1995 roku, kobiety i dzieci oddzielono, a około 8 tys. mężczyzn i chłopców zostało straconych, z czego około 6 tys. podczas próby ucieczki przez las, i zostało pochowanych w masowych grobach.
Społeczność żydowska II Rzeczypospolitej liczyła ok. 3,3 mln osób. Żydzi zamieszkiwali głównie miasta i miasteczka (ok. 77% społeczności). Największe skupisko miejskie znajdowało się w Warszawie, gdzie mieszkało ponad 330 tysięcy Żydów - co stanowiło jedną trzecią mieszkańców stolicy.
Wojna polsko-bolszewicka rozpoczęła się krótko po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Operacja „Wisła” rozpoczęta została z rozkazu Lenina już 18 listopada 1918 roku. Po niemal roku walki zostały przerwane trzymiesięcznymi rozmowami pokojowymi. Armia Czerwona rozpoczęła kolejną ofensywę i 13 sierpnia 1920 r. znalazła się na przedpolach Warszawy. Bitwa Warszawska została uznana za 18. przełomową bitwę w historii świata. Zadecydowała o zachowaniu niepodległości przez Polskę i zatrzymała marsz rewolucji bolszewickiej na Europę Zachodnią.
Pierwsze strajki latem 1980 r. były reakcją na podwyżki cen mięsa i wędlin, wprowadzone przez ówczesną ekipę rządzącą Edwarda Gierka. W lipcu strajkowało już ok. 80 tys. osób w 177 zakładach pracy. Wkrótce po ich wygaśnięciu rozpoczęły się strajki na Wybrzeżu, które doprowadziły do podpisania porozumień o utworzeniu niezależnych związków zawodowych.