Warszawa, czerwiec 1985 r. Główny gmach Szkoły Głównej Planowania i Statystyki (SGPiS) przy al. Niepodległości 162. Fot. PAP/Jan Morek
We wtorek Senat przyjął uchwałę w 120-lecie powstania Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. W dokumencie izba wyższa doceniła wkład SGH w rozwój polskiej nauki, edukacji i gospodarki oraz podkreśliła jej znaczenie „w budowaniu nowoczesnej, konkurencyjnej i odpowiedzialnej Polski”.
„Senat Rzeczypospolitej Polskiej, podejmując uchwałę w 120. rocznicę powstania Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie, pragnie uczcić zasługi wielu pokoleń pracowników i studentów tej uczelni, którzy, niejednokrotnie w trudnych warunkach, budowali jej pozycję i prestiż” – czytamy w uchwale, którą przyjęto przez aklamację.
Projekt ten wnieśli senatorowie: Halina Bieda, Ryszard Bober, Marek Borowski, Grzegorz Fedorowicz, Maciej Kopiec, Wojciech Skurkiewicz.
Sprawozdawca Marek Borowski, który przeczytał senatorom dokument, przyznał, że sam jest absolwentem SGH - wówczas działającej pod nazwą Szkoła Główna Planowania i Statystyki w Warszawie. Senator podkreślił, że rocznica powstania SGH przypada akurat 13 października. Dlatego też, jak zapowiedział, po przyjęciu uchwały postanowił udać się na odbywającą się tego dnia inaugurację roku akademickiego w SGH, by przekazać uchwałę akademickiej społeczności.
Historia SGH w Warszawie sięga początków XX wieku. Jak czytamy w uchwale, zaczęło się od Augusta Zielińskiego – dawnego wykładowcy ekonomii i buchalterii w Szkole Handlowej im. Leopolda Kronenberga – który w 1906 r. założył Prywatne Kursy Handlowe Męskie w Warszawie. Trzy lata później, po śmierci założyciela, przemianowano je na Wyższe Kursy Handlowe im. Augusta Zielińskiego, w 1915 r. – na Wyższą Szkołę Handlową, a w 1933 r. – na Szkołę Główną Handlową w Warszawie.
Senat upamiętnił 150. rocznicę urodzin Jana Bułhaka
Przez następne dekady uczelnia ewoluowała wraz ze zmianami politycznymi i gospodarczymi w Polsce i w Europie.
Po wybuchu II wojny światowej okupacyjne władze niemieckie zakazały prowadzenia zajęć w szkołach wyższych, jednak SGH, pod kierownictwem ekonomisty Edwarda Lipińskiego (późniejszego współzałożyciela Komitetu Obrony Robotników) nadal prowadziła zajęcia pod różnymi, kamuflującymi jej rzeczywisty charakter nazwami, takimi jak „Kursy Gospodarcze” czy „Miejska Szkoła Handlowa”.
„W 1945 r. uczelnia powróciła do oficjalnej działalności i nazwy Szkoła Główna Handlowa, jednak komunistyczna doktryna gospodarcza, polegająca na upaństwowieniu gospodarki i wprowadzeniu centralnego planowania, pozostawała w sprzeczności z dorobkiem naukowców i programem nauczania w ówczesnej SGH. Konsekwencją tego był dekret z sierpnia 1949 r. o upaństwowieniu SGH i przekształceniu jej w Szkołę Główną Planowania i Statystyki w Warszawie” – napisali senatorowie.
Początek lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku – jak czytamy w uchwale – „przeszedł do historii szkoły jako czas presji politycznej i ideologicznej”. „Stopniowe zmiany zaczęły się dokonywać po 1955 r. Nadal – co zrozumiałe – wykładano tzw. ekonomię polityczną socjalizmu i teorię gospodarki centralnie planowanej, ale jednocześnie prowadzono badania i przekazywano studentom wiedzę z zakresu gospodarki rynkowej, polityki pieniężnej, funkcjonowania giełd kapitałowych i kursów walutowych, przyczyn inflacji i metod jej zwalczania, czyli o wszystkim tym, co było prawdziwą, a nie wymyśloną, ekonomią” – podkreślono.
Senatorów nie dziwi zatem fakt, że od 1990 r. po zmianie ustroju, sześciu kolejnych ministrów finansów było absolwentami Szkoły Głównej Planowania i Statystyki.
Kolejna dekada – lata dziewięćdziesiąte XX wieku to początek nie tylko wielkich przemian gospodarczych w Polsce, lecz także zasadniczych zmian w funkcjonowaniu uczelni.
Jak czytamy, przywrócono nazwę Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, zreformowano wewnętrzną strukturę organizacyjną, dostosowując ją do wymogów gospodarki rynkowej w Polsce i na świecie, znacznie rozbudowano współpracę międzynarodową. Ponadto, w 2000 r. zostało utworzone Niepubliczne Liceum Ogólnokształcące SGH, w 2006 r. zainaugurował działalność Uniwersytet Trzeciego Wieku, w 2008 r. uruchomiono Akademię Młodego Ekonomisty i Ekonomiczny Uniwersytet Dziecięcy, a w roku 2025 – Otwarty Uniwersytet Ekonomiczny.
Senat upamiętnił 35. rocznicę podpisania Traktatu o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy polsko-niemieckiej
„Dziś SGH jest najbardziej prestiżową publiczną uczelnią ekonomiczno-biznesową w Polsce – od lat zajmuje pierwsze miejsce w krajowych rankingach oceniających jakość kadry i badań naukowych oraz efekty procesu nauczania” – podkreślili senatorowie.
Jak dodali, wśród absolwentów i pracowników uczelni znajdują się wybitni naukowcy, zwłaszcza ekonomiści, ukończyli ją także przedsiębiorcy, urzędnicy państwowi i samorządowi oraz liderzy życia publicznego, którzy mieli i mają znaczący wpływ na rozwój Rzeczypospolitej Polskiej. M.in. przed wojną ze społeczności uczelni wywodziło się 6, a od 1989 r. 8 senatorów RP. Senator Borowski wymienił tu prof. Marka Rockiego - wieloletniego rektora SGH oraz senatora.
Ponadto senatorowie podkreślili międzynarodowe, cenione w środowisku, akredytacje przyznane SGH, a także przynależność uczelni do Europejskiego Uniwersytetu Nauk Społecznych CIVICA – sojuszu uniwersyteckiego skupiającego 10 wiodących uniwersytetów i szkół biznesowych w Europie.(PAP)
