Pałac Bruhla w Młocinach (ob. Warszawa-Młociny), siedziba Muzeum Kultur Ludowych, 1950 r./NAC
5 maja 1951 roku ówczesny premier Józef Cyrankiewicz podpisał rozporządzenie zmieniające granice Warszawy. Stolica powiększyła swój obszar trzykrotnie. Ponad pół roku później wyznaczono 11 dzielnic miasta.
Na posiedzeniu Prezydium Rządu, któremu przewodniczył ówczesny prezydent Bolesław Bierut, do granic Warszawy zostały włączone podmiejskie miejscowości, m.in. Włochy, Okęcie, Młociny, Kawęczyn, Wilanów, Bródno, Bemowo i Białołęka, a także tereny z gmin Wawer i Falenica.
Na północy stolica powiększyła się o Młociny (część gminy), Białołękę, Żerań Wschodni. Na wschodzie i południowym wschodzie o Zacisze, Targówek Północny, Bródno, obszary gminy Wawer oraz część gminy Letnisko Falenica. Na południu o Wilanów (część gminy), a na zachodzie i południowym zachodzie o Włochy, Okęcie, Bemowo (powstałe z części gmin Blizne i Ołtarzew). Warszawa powiększyła swoją powierzchnię z około 140 - 154 kmkw do (według różnych źródeł) 362 - 427 kmkw.
Jak pisał Jerzy Zieliński w Tomie VIII „Korzenie miasta”, rozszerzenie granic miasta miało pomóc osiągnąć cele założone w planie sześcioletnim (ogłoszonym w lipcu 1949 r.), centralizacja miała służyć ułatwieniu budowy Huty Warszawa i rozbudowy fabryki samochodów na Żeraniu, przede wszystkim zaś - „zrealizować socjalistyczne marzenie o egalitaryzacji społeczeństwa poprzez awansowanie robotników, obywateli miast i wsi do roli nowych mieszczan, nowej klasy mającej stanowić trzon i podporę Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej”.
Na posiedzeniu Rady Narodowej m.st. Warszawy, które odbyło się 20 grudnia 1951 roku, wyznaczono 11 dzielnic: Warszawa-Śródmieście, Stare Miasto, Żoliborz, Wola, Ochota, Mokotów, Wilanów, Praga-Śródmieście, Praga-Północ, Praga-Południe oraz Wawer.
Sekretarz Prezydium Stołecznej Rady Narodowej Włodzimierz Fedorowicz powiedział wówczas w „Życiu Warszawy", że wydzielając dzielnice „Prezydium kierowało się względami wygody mieszkańców". Wyjaśniał, że „starano się tak ustalać granice nowych dzielnic, aby jak najbardziej odpowiadały one granicom naturalnym”. Stąd też granicami dzielnic stały się główne arterie, tory kolejowe czy pasy zieleni.
Kilka lat później, w 1957 roku, do Warszawy włączono Rembertów. W 1977 roku włączono Ursus do dzielnicy Ochota. Wtedy też do stolicy dołączono części terenów gmin Nieporęt i Jabłonna. Niewielkie rozszerzenie nastąpiło też w 1992 roku, gdy do stolicy włączono Aleksandrów. Ostatnie znaczne poszerzenie granic miało miejsce w 2002 roku, gdy do stolicy włączono gminę Wesoła.
Obecnie stolica ma powierzchnię 517 kmkw i ponad 1,8 mln mieszkańców. Podzielona jest na 18 dzielnic.(PAP)
mas/ lm/
