"Będzie nam Pani brakowało" - zgodnie twierdzą wybitni polscy sportowcy po śmierci najbardziej utytułowanej spośród nich Ireny Szewińskiej. Niektórzy, jak Anita Włodarczyk, Justyna Kowalczyk i Adam Małysz, odbierali z jej rąk olimpijskie medale. "Szewińska była gwiazdą pokroju Bolta" - powiedział PAP o zmarłej Tomasz Majewski.
W wieku 71 lat zmarła brązowa medalistka olimpijska z Meksyku Halina Aszkiełowicz-Wojno - poinformował Polski Związek Piłki Siatkowej. Była reprezentantka kraju, która występowała na pozycji środkowej, miała też w dorobku dwa medale mistrzostw Europy.
Piłka nożna, w PRL-u wykorzystywana na różny sposób, dawała też nadzieję. Choćby Solidarności. W czasie mundialu w 1982 r. głównym dylematem internowanych była sprawa oglądania meczów. Innym przykładem jest pojedynek Lechia Gdańsk–Juventus Turyn w Pucharze Zdobywców Pucharów w 1983 r., gdy w przerwie zorganizowano manifestację poparcia dla Wałęsy – mówi PAP dr Grzegorz Majchrzak z Biura Badań Historycznych IPN.
Jerzy Piskun, dwukrotny olimpijczyk i medalista mistrzostw Europy koszykarzy, obchodzi w poniedziałek 80. urodziny. "Najmilej wspominam drugie miejsce wywalczone w 1963 roku podczas pamiętnego turnieju we Wrocławiu" - powiedział PAP 153-krotny reprezentant Polski.
Kpt. Krystyna Chojnowska-Liskiewicz na pokładzie jachtu "Mazurek", po prawie dwóch latach żeglugi, jako pierwsza kobieta samotnie opłynęła kulę ziemską. Rejs zakończyła 20 marca 1978 roku.
Letnie i zimowe igrzyska olimpijskie, będące największymi i najbardziej prestiżowymi zawodami sportowymi, ściągają przed telewizory miliony widzów. Zmagania „czempionów sportu” budzą emocje, niekiedy zresztą bardzo silne. Jednak olimpiady po II wojnie światowej były nie tylko zmaganiami sportowców, ale również polem konfrontacji dwóch wrogich obozów – z jednej strony państw kapitalistycznych (na czele ze Stanami Zjednoczonymi), z drugiej zaś krajów tzw. demokracji ludowej – tu prym wiódł oczywiście Związek Sowiecki. To zaś powodowało, że igrzyskami interesowali się również „smutni panowie”. W przypadku PRL głównie ze Służby Bezpieczeństwa i – w mniejszym zakresie – Wojskowej Służby Wewnętrznej.