Kamienica u zbiegu Paryskiej i Bajońskiej po remoncie elewacji. Fot. domena publiczna
Zabytkowa kamienica u zbiegu ulic Bajońskiej 2 i Paryskiej 3 na Saskiej Kępie ma świeżo wyremontowane elewacje. Prace objęły m.in. renowację płytek, naprawę uszkodzeń murów, remont balkonów i cokołu klinkierowego - poinformowało biuro stołecznego konserwatora zabytków.
Remont elewacji został sfinansowany z miejskiej dotacji. Obejmował przede wszystkim naprawę uszkodzeń murów oraz renowację elewacji z płytek. „Polegała ona na usunięciu wtórnych napraw i licznych przemalowań. Następnie wzmocnione zostały oryginalne płytki elewacyjne, zaś w miejscach zniszczonych i brakujących płytek wklejone zostały elementy wykonane w technologii takiej jak oryginały” - wyjaśniła Magdalena Łań z biura stołecznego konserwatora zabytków.
W czasie prac przeprowadzono także remont płyt balkonów, renowację metalowych barierek balkonowych oraz naprawę cokołu klinkierowego. Na elewacji budynku od strony ul. Bajońskiej 2, zostały zachowane postrzeliny z czasów II wojny światowej.
Łań podkreśliła, że najtrudniejszym zadaniem dla konserwatorów było uzupełnienie ubytków w okładzinie ścian. „Płytki elewacyjne wykonawca wykonał ręcznie. Zadanie było niezwykle trudne, bo trzeba było wytworzyć je podobną technologią co stare, tj. barwione w masie z domieszką kruszywa. Udało się to osiągnąć i płytki kolorystką oraz fakturą są bardzo zbliżone do oryginału” - zaznaczyła.
Potomek osadników holenderskich Edmund Wolfram w latach 1936-1937 u zbiegu ulic Bajońskiej i Paryskiej na Saskiej Kępie zbudował dom. Za projekt budynku odpowiadali architekci Maksymilian Goldberg i Hipolit Rutkowski.
Budynek stanął na podłużnej, dość nieregularnej działce, która wpłynęła na jego ostateczny kształt. „Architekci zastosowali zaokrąglenia bryły, które pozwoliły w pełni wykorzystać teren, a jednocześnie nadały gmachowi specyficzny charakter. Dodatkowy efekt uzyskano dzięki zastosowaniu okładziny z żółtych płytek, kontrastującej z obłożonym brązowym klinkierem cokołem” - przekazała Łań.
Płytki zostały wykonane z zaprawy imitującej kamień, które w trakcie późniejszych napraw zostały pokryte tynkiem cienkowarstwowym. Cokół z cegieł klinkierowych zachował się w oryginalnej formie, jednak w wielu miejscach był zniszczony.
Dom Wolframów znajduje się obecnie na dwóch oddzielnych własnościowo działkach: Paryska 3 i Bajońska 2. Dotacja miejska wyniosła odpowiednio 299 tys. zł. (47,86 proc. kosztów) na prace przeprowadzone od strony ul. Bajońskiej 2 i 178 tys. zł (47,09 proc. kosztów) dla części przy ul. Paryskiej 3.
Przodkowie rodziny Edmunda Wolframa pochodzili z Holandii. W połowie XVIII wieku osiedlili się na podmokłych terenach Saskiej Kępy i Gocławia – osuszając je i czyniąc zdatne do rolnictwa. Jednak ten trudny teren potrzebował większych inwestycji. Dlatego w okresie międzywojennym zawiązano Spółkę Wodną Obwodu Wawerskiego, której inicjatorem był Wolfram. Doprowadziła ona do budowy stacji pomp w Parku Skaryszewskim, która osuszała podmokłe tereny. Dzięki temu możliwa stała się budowa dzielnicy mieszkaniowej. Sam Edmund Wolfram brał udział w opracowaniu planu przestrzennego Saskiej Kępy oraz parcelował swe dobra zlokalizowane głównie w rejonie ulic Bajońskiej, Wersalskiej i Genewskiej.(PAP)
mas/ aszw/
