Przyszedł czas na bardziej obiektywne patrzenie na II RP i podkreślanie jej osiągnięć, ale również zauważanie słabości i porażek – powiedział prof. Antoni Dudek podczas prezentacji wydanej przez Muzeum Historii Polski książki „Oblicza Niepodległej”. Jego zdaniem idealizacja była reakcją na „deprecjonowanie Polski międzywojennej” w okresie PRL.
Polityka historyczna II Rzeczypospolitej była tematem dyskusji historyków, którzy we wtorek w Senacie wzięli udział w konferencji naukowej z okazji 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości. Jednym z wątków dyskusji był optymizm Polaków przed 100 laty.
II Rzeczypospolita nie potrzebowała polityki historycznej, bo Polacy w umysłach i sercach cenili odzyskaną niepodległość - podkreślił we wtorek w Warszawie prezes IPN Jarosław Szarek podczas konferencji w Senacie z okazji 100-lecia odzyskania niepodległości.
Zdjęcia pokazują różne, często nieoczekiwane odsłony miasta, które zmieniało się i modernizowało w ciągu dwudziestu lat. Widać różnice między Warszawą lat dwudziestych a trzydziestych – mówi PAP Katarzyna Madoń-Mitzner z Domu Spotkań z Historią, współkuratorka wystawy „Odzyskana. Fotoreportaż z Warszawy 1918–1939”.
Dwa zwierzątka - Historyjka urodzona 11 listopada 1918 r. odpowiadająca młodszemu Historyjkowi na liczne pytania dotyczące historii międzywojennej Warszawy są bohaterami książki wydanej przez DSH. Szatę graficzną przygotował znany ilustrator i grafik Bohdan Butenko.
„Białystok wkracza w niepodległość” - wystawa archiwalnych fotografii, dokumentów, pamiętników z czasów odzyskiwania przez Polskę niepodległości, zostanie otwarta w piątek wieczorem w Muzeum Historycznym w Białymstoku.
W pierwszych latach po odzyskaniu niepodległości wciąż używano w Polsce waluty dawnych zaborców. W obiegu były przede wszystkim ruble carskie – na całym terenie dawnego Królestwa Polskiego i tzw. Kresów Wschodnich. Na obszarach zaboru niemieckiego płacono markami niemieckimi, a w Galicji – koronami austro-węgierskimi. Oprócz tego od 1917 r. na północnych terenach Królestwa Polskiego używano marek polskich, na północnym wschodzie – ostrubli i ostmarek, a na terenach graniczących z Ukrainą – grzywien oraz karbowańców.
1 lipca 1920 r. powołano nadzwyczajny i z założenia tymczasowy organ, Radę Obrony Państwa. Jej głównym celem była koordynacja działań związanych z toczoną wojną z sowiecką Rosją, a przy okazji zażegnanie kryzysu wynikającego z dymisji rządu Leopolda Skulskiego. To ostatnie straciło jednak znaczenie wobec powołania nowej rady ministrów z Władysławem Grabskim jako premierem. To właśnie z jego inicjatywy zdecydowano się powołać ROP. Po uzyskaniu poparcia Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego i zapewnienia, że stanie on na jej czele, przystąpiono do jej organizowania.
Z połączenia działających pod zaborami partii Socjaldemokracja Królestwa Polskiego i Litwy oraz PPS Lewica 16 grudnia 1918 r. powstała Komunistyczna Partia Robotnicza Polski, której nazwę skrócono potem do Komunistycznej Partii Polski. Politycznie był to ruch naturalny. SDKPiL od początku reprezentowała nurt internacjonalistyczny, PPS Lewica zaś pod tym właśnie hasłem dokonała w 1906 r. podziału w socjalistyczno-niepodległościowym dotąd PPS (drugą stronę stanowiła PPS Frakcja Rewolucyjna Józefa Piłsudskiego).