16 grudnia 1980 r. zmarł gen. Stanisław Tatar. Gdy po II wojnie światowej przekazał komunistycznym władzom zdeponowane w Londynie złoto, przez Polaków na Zachodzie został uznany za zdrajcę. Jak na ironię jeszcze poważniejsze oskarżenia wysunęła też druga strona.
70 lat temu, 13 sierpnia 1951 r., zakończył się proces pokazowy wysokich rangą oficerów Wojska Polskiego, który przeszedł do historii jako „proces generałów”. Wraz z procesami odpryskowymi był jednym z przejawów szczytowego nasilenia terroru komunistycznego.
Urodził się 3 października 1896 r. w Biórkowie Wielkim. Świadectwo maturalne otrzymał w 1915 r. w warszawskim Gimnazjum Praskim. Po zajęciu Warszawy przez Niemców w sierpniu 1915 r. został ewakuowany wraz z rodziną do Rostowa. W latach 1915–1917 służył w armii rosyjskiej. Po ukończeniu Szkoły Artylerii Ciężkiej w Odessie objął stanowisko dowódcy plutonu 2 Samodzielnego Dywizjony Artylerii Ciężkiej. Następnie od listopada 1917 do maja 1918 r. dowodził samodzielnym Dywizjonem Artylerii Ciężkiej w I Korpusie Polskim na Wschodzie. Służył w Wojsku Polskim od 1918 r. Walczył również podczas wojny polsko-bolszewickiej.
2011-04-14 (PAP) - Proces dwóch stalinowskich śledczych, oskarżonych o znęcanie się w latach 50. nad rzekomymi uczestnikami "spisku w wojsku", ruszył w czwartek przed Wojskowym Sądem Garnizonowym w Warszawie. Podsądnym grozi do 5 lat więzienia; nie przyznają się do winy.