Wojna polsko-bolszewicka rozpoczęła się krótko po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Operacja „Wisła” rozpoczęta została z rozkazu Lenina już 18 listopada 1918 roku. Po niemal roku walki zostały przerwane trzymiesięcznymi rozmowami pokojowymi. Armia Czerwona rozpoczęła kolejną ofensywę i 13 sierpnia 1920 r. znalazła się na przedpolach Warszawy. Bitwa Warszawska została uznana za 18. przełomową bitwę w historii świata. Zadecydowała o zachowaniu niepodległości przez Polskę i zatrzymała marsz rewolucji bolszewickiej na Europę Zachodnią.
Pierwsze strajki latem 1980 r. były reakcją na podwyżki cen mięsa i wędlin, wprowadzone przez ówczesną ekipę rządzącą Edwarda Gierka. W lipcu strajkowało już ok. 80 tys. osób w 177 zakładach pracy. Wkrótce po ich wygaśnięciu rozpoczęły się strajki na Wybrzeżu, które doprowadziły do podpisania porozumień o utworzeniu niezależnych związków zawodowych.
Druga połowa lipca 1944 r. była czasem ważnych wydarzeń. Sytuacja stawała się coraz bardziej napięta a kolejne wydarzenia następowały niespodziewanie. Problemem dla Warszawiaków był brak wiarygodnych informacji o sytuacji we wschodniej Polsce i Europie. Z tym samym borykało się dowództwo AK.