Przyjęcie chrztu przez Mieszka sprawiło, że Polska trafiła do nowej przestrzeni kulturowej, wspólnej dla krajów zachodniej Europy - mówi prof. Andrzej M. Wyrwa, dyrektor Muzeum Pierwszych Piastów na Lednicy. 1050. rocznica chrztu to jedno z najważniejszych wydarzeń 2016 r. w Polsce.
Święta Bożego Narodzenia po raz pierwszy obchodzono w Betlejem w 328 r., zaś w Rzymie kilkanaście lat później, ok. 340 r. „W początkowych wiekach nikt nie interesował się upowszechnieniem tych świąt" - mówiła prof. Ewa Wipszycka z Uniwersytetu Warszawskiego podczas konferencji pt. "Prawdziwe początki Bożego Narodzenia".
Po przyjęciu chrztu w 966 roku, Mieszko I mógł obchodzić Boże Narodzenie; składniki ówczesnej świątecznej uczty mogły być zbieżne ze składnikami dzisiejszej wieczerzy wigilijnej - uważają naukowcy. Nie ma jednak źródeł wskazujących, jak wówczas świętowano.
Żywą szopkę i jasełka zaprezentowali w późny wigilijny wieczór w Krakowie oo. franciszkanie. Po jasełkach z mieszkańcami Krakowa i ich gośćmi spotkał się przy szopce metropolita krakowski kard. Stanisław Dziwisz, który złożył życzenia i pobłogosławił opłatki.
Sejm przyjął we wtorek uchwałę o ustanowieniu roku 2016 Rokiem Jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski. "Izba wyraża nadzieję, że obchody rocznicy będą okazją do pojednania i odbudowy polskiej wspólnoty narodowej" - czytamy w uchwale.
Figury Mieszka I, Dobrawy i biskupa Jordana znajdą się w żłóbku przygotowywanym przez poznańskich franciszkanów w kościele przy pl. Bernardyńskim. Ich zdaniem to największa taka konstrukcja w Polsce, zbudowana wewnątrz świątyni.
Bez najmniejszej przesady możemy być dumni z Jana Długosza, jako jednej z największych indywidualności twórczych swoich czasów - mówi dr Marek Janicki z IH UW. 600 lat temu urodził się autor największej w Europie kroniki późnego średniowiecza, a także dyplomata i wychowawca królewskich synów.
1 grudnia 1415 roku we wsi Brzeźnica w ziemi sieradzkiej przyszedł na świat Jan Długosz, przyszły duchowny, dyplomata i historyk, wychowawca dzieci króla Kazimierza Jagiellończyka, autor monumentalnego dzieła „Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego”, opisującego dzieje Polski od czasów przedśredniowiecznych do 1480 roku.